Istota metodologii
Jakie są przeciwwskazania do stosowania urządzeń
RIKTA?
Przeciwwskazania bezwzględne:
Nowotwory złośliwe, choroby krwi - zwłaszcza związane z zaburzeniem krzepliwości, choroby przewlekłe (np. nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia i inne) - w stadium dekompensacji, choroby w stanie ostrym wymagające interwencji chirurgicznej (np. ostre zapalenie wyrostka robaczkowego), gorączka powyżej 38, krwawienia i skłonność do krwawienia, miesiączka.
Przeciwwskazanie względne (dopuszczalne leczenie w pewnych warunkach
np. szpitalnych):
padaczka, schizofrenia, stany przebiegające z nagromadzeniem treści ropnej, kamica nerkowa
i pęcherzyka żółciowego, ciąża, rozruszniki serca, obecność metalowych protez
Parametry długości fal dla urządzenia biostymulującego/lasera RIKTA:
- dla promieniowania czerwonego 4 x ok.10 mW (częstotliwość 1 Hz,wypełnienie 50%)
- dla promieniowania podczerwonego 4 x 15 mW
- promieniowanie laserowe 18 mW dla 1 kHz repetycji (długość fali 904nm)
- pole magnetyczne stałe (magnes toroidalny)ok 35mTl
Wszystkie czynniki fizyczne generowane w emiterach RIKTA działają synergicznie
w tym samym czasie:
- lokalnie w zajętym regionie
- na zasadzie odruchu w narządach wewnętrznych
- ogólnoustrojowo, działając między innymi poprzez centralny układ nerwowy, wpływy humoralne
i endokrynne
Światło laserowe charakteryzuje się monochromatycznością (ustalona długość fali) koherentnością (faza promieniowania jest stała w czasie i przestrzeni), spolaryzowaniem (ustalona orientacja wektorów pola elektromagnetycznego w przestrzeni). Promieniowanie lasera działa głównie na powierzchowne warstwy skóry i jej receptory i z tego powodu jest konieczne stosowanie go na biologicznie aktywne punkty powierzchni refleksogennych (wywołujących odruch powierzchniach skóry i błon śluzowych). Głównym czynnikiem pozwalającym na reakcje głębszych tkanek na promieniowanie lasera jest monochromatyczność i spektralna gęstość mocy.
Mechanizm efektów terapeutycznych niskich energii podczerwonych świateł diodowych
i promieniowania laserowego nie został jak dotąd dokładnie wyjaśniony. Przypuszcza się i obserwuje jednak, że kwanty światła o pewnej długości fali są absorbowane przez cząsteczki receptorowe
w tkankach, co powoduje, że elektrony biomolekuł mogą przechodzić na wyższe orbity z wyższymi poziomami energii. Daje to wzbudzenie elektronów biomolekuł i zwiększa możliwość reakcji,
co pozwala im na partycypowanie w różnych fizycznych i chemicznych procesach metabolizmu komórkowego.
Kiedy elektrony wracają na swoje orbity, wydzielają kwanty energii (promieniowanie wtórne). Wtórne promieniowanie nie jest monochromatyczne, jest niekoherentne, niespolaryzowane
i skierowane we wszystkich kierunkach.
Kwanty promieniowania wtórnego wzbudzają sąsiednie biomolekuły i pojawia się fenomen nawracającego promieniowania, dający wzrost przepuszczalności światła i promieni lasera.
Stałe pole magnetyczne ukierunkowuje dipole molekularne wzdłuż linii pola, znacząco redukując absorpcję przez tkanki biologiczne oscylacji elektromagnetycznych światła widzialnego i bliskiej podczerwieni, w ten sposób zwiększając głębokość penetracji światła i promieni lasera wgłąb tkanek. Przeniesienie pobudzenia laserowego biomolekuł może również nastąpić jako inna niż promieniowanie wymiana pomiędzy wzbudzonymi elektronami molekuł (donorów) a molekułami
w stanie podstawowym (fotoakceptorami) przez tzw. rezonans indukcyjny i mechanizmy wymiany rezonansowej.
Interakcje promieniowania lasera z molekułami biologicznymi zwykle ma miejsce na błonach komórkowych, co powoduje niespecyficzne reakcje komórek napromieniowanej tkanki, jak zmiana powierzchownego ładunku komórek i ich dielektrycznej przepuszczalności, wzmocnienie procesów enzymatycznych i metabolicznych, tkankowego poboru tlenu, procesów energetycznych
i biosyntetycznych.
Aktywacja tych procesów stymuluje syntezę kwasów nukleinowych i białek, glikolizę, lipolizę
i fosforylację oksydacyjną w komórkach. Aktywacja procesów regeneracyjnych w komórkach
i akumulacji makrofagów prowadzi do zwiększonego przyswajania tlenu i wewnątrzkomórkowej oksydacji substancji organicznych, czyli poprawy odżywienia naświetlanych tkanek. Rozszerzenie naczyń normalizuje lokalny przepływ krwi z dehydratacją miejsca zapalnego. Stymuluje też naprawę tkanek i magazynująca aktywność neutrofili.
Zmiany konformacji białek modyfikują potencjał kanałów zależnych od jonów neurolemmy skórnych włókien aferentych i dlatego promieniowanie lasera o dużej częstotliwości (1000Hz) powoduje depresję wrażliwości dotyku. Redukcja aktywności impulsu zakończeń nerwowych włókien aferentnych typu C z ogniska bólu łagodzi ból. Oprócz reakcji miejscowych impulsy aferentne
z receptorów skóry i mięsni tworzą poprzez połączenia segmentalno-metamerowe reakcje narządów wewnętrznych i tkanek otaczających, jak i ogólne reakcje całego organizmu pod postacią aktywacji gruczołów wydzielania wewnętrznego, odporności komórkowej i humoralnej, układu opioidów
i procesów naprawczych. Napromieniowanie objętości krwi krążącej aktywuje układy enzymatyczne erytrocytów, co powoduje wzrost pojemności tlenowej krwi krążącej, istotny spadek wskaźnika agregacji płytek, poprawę mikrokrążenia krwi i limfy bez zmiany w zakresie czasu krzepnięcia
i krwawienia.
Przezskórna neurostymulacja elektryczna jest metodą leczenia receptorów skóry, aktywnych biologicznie punktów i aferentnych włókien przewodzących za pomocą prądów o niskiej intensywności i częstotliwościami, które są podobne do spotykanych w układzie nerwowym
w swojej postaci, długości trwania i częstotliwości impulsu. Impuls jest postrzegany przez organizm jako swój własny i dlatego wzbudzane są wszystkie typy nerwowych włókien sensorycznych. Przezskórna neurostymulalcja elektryczna jest radykalnie różna od stymulacji elektrycznej układu nerwowomięśniowego, jako że nie stymuluje włókien motorycznych, więc nie powoduje skurczu mięśni. Maksymalny efekt jest skoncentrowany na sensorycznych włóknach aferentnych z wysoką częstotliwością przewodzenia impulsów nerwowych, które blokują impulsy bólowe z zajętego miejsca poprzez mechanizmy rdzeniowe. Aktywacji neuronów o strukturze przeciwbólowej towarzyszy stymulacja układu nadrdzeniowego i uwalniania przez struktury mózgu, narządy trawienne i gruczoły wydzielania wewnętrznego endorfin, których zadaniem jest hamowanie impulsów bólowych. Złagodzenie ostrego bólu i w mniejszym stopniu bólu przewlekłego jest widoczne w trakcie trwania sesji i utrzymuje się 1-4h po jej zakończeniu.
Efekt przeciwbólowy i przeciwzapalny są znacznie wzmocnione dzięki kombinacji działania stymulacji elektrycznej, światła, lasera i pola magnetycznego (ESMIL). Jeżeli procedury z zastosowaniem ESMIL są powtarzane, zespół bólowy i stan zapalny zredukowane są w krótkim czasie.
Oprócz analgezji, która występuje w trakcie leczenia, kombinacja stosowanych czynników leczniczych powoduje wybitny efekt wazoaktywny, aktywując krążenie w tkankach niedokrwionych, procesy metaboliczne i odżywcze w leczonym obszarze i tkankach głębszych segmentalnie powiązanych z odpowiednim segmentem skórnym.
Dzięki miejscowej, segmentalnej i ogólnej reakcji organizmu, osiąga się synchronizację powiązań wszystkich jej układów regulatorowych. Impulsy stymulujące mają efekt regulatorowy na organizm, mobilizują funkcjonalne rezerwy tkanek, odnawiają zaburzone funkcje i ułatwiają rekrutacje mechanizmów immunologicznych, ustanawiając na nowo utracone powiązania pomiędzy zajętym rejonem i wszystkimi układami kontrolującymi organizmu.
 |
